السلام ، السلام اي شهید کربلاماه روي نیزه ها میکشي مرامنی ك هر نفسم اسم تو گفتمنکنه ي روزي از چشات بیافتمبه منِ مرده ي جون تازه داديبرا نوکریت به من اجازه داديحرمت رویاي مندین من دنیاي منبنویسید روي سادامه مطلب

من از صداي تو...

هـــزاران کاست کوتاه دارم

بِنگر هراسانم ؛ نَفَس

من در خیالم

با نگاهت وعده ي دیدار دارم !!!

اینجا نشسته ام بر لبه ي پرتگاه مرگ را احساس میکنم تمام خاطره ها را یك به یك از یاد مي گذرانم نه جراتي براي پریدن دارم و نه میلي براي عقب کشیدن وادامه دادن

نمي دانم چه خواهد شد بودنم را ك کسی باور نکرد شاید این بار رفتنم را همگي باور کنند ...

تو مرا آزردي
ك خودم کوچ کنم از شَهرت
تو خیالت راحت !
میروم از قلبت
میشوم دورترین خاطره در شبهایت
تو به من میخندي !
و به خود میگویي :
باز مي آید و میسوزد از این عشق ولي
برنمي گردم ، نه !!!!
میروم آنجا ك دلي بهر دلي تب دارد …
عشق زیباست و حرمت دارد …

قــول بــده ك خــواهــي آمــد امــا هــرگــز نیــا !اگــر بیــایــي هــمه چیــز خــراب مي شــود !دیــگر نــمي تــوانــم اینــگونــه بــا اشتــیاقبــه دریــا و جــاده خیــره شــوم ...مــن خــو کــرده اادامه مطلب

من از تمام آسمان یك باران را میخواستم

از تمام زمین یك خیابان را

و از تمام تو ...

یك دست ك قفل شود در دست من

به گمانم شب را وقتي ك خدا دلتنگ بود ؛ آفرید :)

من نیازم تو رو هر روز دیدنه
از لبت دوست دارم شنیدنه ....

بهم گفت هر كي عاشقت شه تكليفش چيه؟

بايد خودشو بكشه ...

گفتم چرا؟

گفت چون عاشقه ولي به عشقش نميرسه ..

از سوي تو این بي وفایي تا کي ؟ .... :)

علائم ي بيماري خاص به كل تو بدنم هست نميدونم پیگیرش باشم یا ن ! حس میکنم تو این چند ماه از لحاظ جسمي و صد البته روحي خيلي داغون شدم ...

خدايا دارم دلمو ميسپارم به خودت ...

الهي به اميد تو ...

از امروز صبح نفسم در نمياد ...

شبا كل بدنم درد ميكنه ...

قلبم هي تير ميكشه ...

نميدونم چم شده ؟

دارم بدون تو ذره ذره آب میشم ...

به قول داريوش :

سفر نکن خورشیدکم ترك نکن منو نرو
نبودنت مرگ منه راهي این سفر نشو

نذار ك عشق من و تو اینجا به آخر برسه
بري تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه

ميگن گذر زمان همه چیو عوض میکنه به مرور عادت میکنیم به خیلي چیزا دیگه یاد میگیریم با نبودنا با نشدنا با دلتنگیا با بغضا با نامهربونیا با تنهاییا کنار بیاییم ... منم گفتم لابد همینطوره یکي دو هفته بگذادامه مطلب

فردا دارم ميرم تهران ،،، اصلا حس و حال خوبي ندارم ...

واقعيت اينه ك اصلا دوست نداشتم تو این دو ماه اخر برم جایي ك تو تو هواش نفس ميكشي جايي ك همه خاطرات با تو بودنو دوباره برام زنده كنه ولي خب بايد بيام مجبورم ...

كاش ميشد اينبار اتفاقي ببينمت ولي ...

تهران براي اتفاقي ديدنت كمي زيادي بزرگ است جانم ...

رو به روم جاده ایه ك تهش معلوم نيس لا به لاي مه همه چي گم شده و آهنگاي سیاوش ك داره مدام پلي ميشه : "u202bرﻓﺘﻲ وﺧﺎﻃﺮهﻫﺎي ﺗﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﻮ ﺧﻴﺎﻟﻢu202bﺑﻲ ﺗﻮ ﻣﻦ اﺳﻴﺮ دﺳﺖ آرزوﻫﺎي ﻣﺤﺎﻟﻢu202bﻳـﺎد ﻣـﻦ ﻧـﺒـﻮدي اﻣـﺎ من ﺑﻪ ﻳـﺎادامه مطلب